Yedekleme & Felaket Kurtarma

Neredeyse her şirketin bir yedeği vardır. Ama o yedeğin içinde tam olarak neyin bulunduğunu, ne kadar eski olduğunu ve onu kimin geri yükleyebileceğini bilen şirket çok daha azdır. Aradaki farkı da ancak ihtiyaç duyduğunuz gün görürsünüz: bir çalışan koca bir klasörü boşalttığında, bir sunucu artık açılmadığında ya da ağınızdan geçen bir fidye yazılımı bütün dosyaları okunamaz hale getirdiğinde. O gün tek bir soru kalır: en son ne zamana ait, neyi geri getirebiliyoruz?

Temel ilke 3-2-1'dir: verilerinizin üç kopyası, iki farklı türde depolamada ve bu kopyalardan biri kendi lokasyonunuzun dışında. Bunun üzerine en az bir kopyayı, saklama süresi boyunca değiştirilemeyecek ve silinemeyecek biçimde sabitleriz — çalınmış bir yönetici hesabı tarafından bile. Çünkü fidye yazılımları önce yedekleri arar. Kopyanın ne sıklıkla alındığı ise en kötü ihtimalle ne kadar işi yeniden yapacağınızı belirler; bunu her sistem için ayrıca kararlaştırırız.

Günlük işleyişte bunun pek farkına varmazsınız, ta ki bir şey ters gidene kadar. Asıl fark ettiğiniz şey öncesindeki konuşmadır: hangi sistemler önce geri gelmeli, en kötü ihtimalle kaç saatlik işi kaybetmeyi göze alabilirsiniz ve kim kimi arar. Bunları bir kurtarma planına yazarız. Ayrıca düzenli aralıklarla yedekten rastgele bir dosyayı veya bütün bir sunucuyu gerçekten geri getirir, çalıştığını görürüz. Hiç test edilmemiş bir yedek, yedek değil varsayımdır.